„Wszystkie dotychczasowe porażki życiowe zostały wymazane z jego pamięci. Nawet służba boża nie dawała mu takiej rozkoszy i trwałego zadowolenia jak sztuka. I kiedy przez dni jedenaście nie miał ani centyma w kieszeni i musiał żyć jedynie paru bochenkami chleba wziętymi na kredyt od pani Denis, nie skarżył się ani razu — nawet sam przed sobą. Cóż znaczył głód ciała, gdy duch miał takie pożywienie
Przez cały tydzień zjawiał się codziennie o pół do trzeciej nad ranem przed bramą „Marcasse" i robił szkice do wielkiego obrazu górnicy — mężczyźni i kobiety — spieszący do pracy. Zaśnieżoną ścieżką, wzdłuż żywopłotu, prześlizgują się niby cienie w niepewnym świetle wczesnego poranka. Jako tło naszkicował wielkie masywy budynków kopalnianych i wielkie kupy cegieł. Ukończywszy szkic przesłał bratu kopię w liście.
Tak minęły bite dwa miesiące. Szkicował gorączkowo od rana do wieczora, a potem kopiował przy świetle lampy. Znów poczuł nagle gwałtowną tęsknotę, by pomówić z drugim artystą, usłyszeć jego sąd o swej pracy. Myślał, że zrobił pewne postępy, że ręka jego nabrała wprawy, ale chciał się co do tego upewnić. Tęsknota przybrała tym razem kształty bardziej określone. Marzył teraz o mistrzu, który weźmie go pod swe skrzydła, stopniowo i troskliwie wprowadzi w techniczne arkana sztuki. Czuł, że nie było rzeczy, której nie zrobiłby za taką naukę; gotów byłby czyścić mu buty i myć podłogę w pracowni po dziesięć razy dziennie.“(5)