„Onacza to, że gdyby zawiadomienie o postanowieniu królu przyszło do Paryża, wówczas uważałbym, że już pora... Czy chcesz, książę, żebyśmy wysłali kuriera do pana prezydentu dAlligre
— Zeby wcześniej naigrawano się z nas...
— Śmieszy taka miłość własna, panie marszałku. I święty straciłby z tobą głowę... No, ale pozwól mi wyłożyć do końca mój plan wylądowania w Anglii, a potem top się do ostatka w swojej ministerialnej intrydze, bo już do połowy ugrzęzłeś.
Marszałek znał dobrze złe humory pana Rafjie. Wiedział, że skoro raz wpadnie w ten stan ducha, nie ma sposobu, aby go z niego wyciągnąć.
— No, nie gniewaj się na mnie — rzekł pojednawczo. — Jeżeli czego nie rozumiem, wytłumacz mi.
— Chcesz zatem, książę, abym nakreślił plan postępowania
— Pewnie, skoro twierdzisz, że nie umiem postępować.
— Dobrze. A więc słuchaj, książę. Poślesz panu dAlligre — mówił Rafte głosem przypominającym zarządzenie — list pana dAiguilłon, załączysz do tego postanowienie króla. Zaczekasz, aż w tej sprawie zgromadzi się parlament, co nastąpi niezwłocznie. Potem wsiądziesz do karety i złożysz wizytę swojemu prokuratorowi, panu Flageot.
— Co takiego! — zawołał Richelieu drgnąwszy podobnie jak wczoraj na dźwięk tego nazwiska. — Znowu ten nieszczęsny pan Flageot. Co on ma wspólnego z tym wszystkim, u diabła I co ja tam będę robił u tego pana Flageot“(9)