„mow — że są słońca mniej i bardziej jasne... a co do myślenia, nie zaszkodziło ono jeszcze nikomu... chociaż rozumiem — dodał ze znaczącym uśmieszkiem — że w pewnych sytuacjach... może nawet nie powinno się myśleć zbyt jasno Nie pamiętam. Chyba jestem już na to za stary...
Rozległo się kilka przytłumionych szeptów. Ktoś zaśmiał się krótko. Aria zaczerwieniła się tak, że białka jej oczu wydały się bielsze od śniegu. Uśmiechnąłem się i ja.
— Nie powinniście tego lekceważyć — powiedziałem, szukając wzrokiem Lany. Znalazłem ją tuż obok masywnej sylwetki Barcewa. — Za pierwszym razem, kiedy znaleźliśmy tutaj przekaźnik, porzucony przez obcych, okazało się, że reaguje on także, jeśli nie przede wszystkim, na stan naszych uczuć. Prawda, Lana...
Tym razem zaśmiało się już kilka osób. Nawet twarzyczka Arii nieco złagodniała. Semow wstał. Było to jakby hasło do zakończenia naszego drugiego już w ciągu tej doby „plenarnego" spotkania.
— Poczekasz u siebie — upewnił «ię Bess, patrząc na mnie surowym wzrokiem.
— Tak. Dajcie mi znać, kiedy ustalą termin tego... seansu, jeśli do niego dojdzie. Muszę się przygotować. Umyć, uczesać, ubrać w najmodniejszy kombinezon. Chciałbym wyglądać ładnie jako poseł obcych, przemawiający do Ziemian. To należy się jednym i drugim. A poza tym odkryłem właśnie w sobie wadę, której dotąd nie znałem. Jestem próżny. Chcę się podobać...“(12)