„Dziewczyna nazywała się Helena. Pięknością nie była, daleko do tego — miała pryszcze na twarzy i bezkrwistość w skórze. Ale poza tem dobrze była zbudowana i tak śUcznie słuchała, kiedy do niej mówił. A różnica to, czy się słucha z uwagą, czy łaskawie. Była nieco opieszała, trochę powolna i zdawała się myśleć o tem, co mówił; dlatego też czyniła na nim tak dobre wrażenie. I była wystarczająco piękna dla niego, nadmiernie. Chciałby ją chętnie pojąć, rzekł.
Zamyśliła się nad tem. ^
Bo miał już teraz gospodarstwo i to wcale niezłe. Mógłby zresztą zczasem przybudować trochę —izbę.
— Czy nie wrócisz rychło na dół z szaletu — zapytała.
— Jakto
— I nie zamieszkasz w parafji
— Nie. Zostanę przy tem, co mam. Niedość to dobre dla ciebie
— Owszem, — rzekła w zamyśleniu.
Często rozmawiali z sobą w ten sposób i nic nie postanowiono. Wreszcie tyle z niej wydobył, że — owszem — pojąć go może za męża; lecz cichaczem tarła oczy, by je zwilżyć i zmusić do łez.
Nie przyjął tego za odmowę, nie myślał o tem, by się cofnąć, umrzeć na jej grobie, czy coś podobnego; przeciwnie, zdawało mu się, że dopiął, czego pragnął.
W kilka tygodni później był we wsi na rynku i spotkał Helenę. Odprowadził ją do domu i zapytał po drodze, kiedy zajrzy na górę do niego, rozumiał przez to, w jakim czasie odbędzie się ich ślub.“(8)