„Był kilka razy Józek. Jak ta „Moja Bieda" wygląda! Doprawdy, jeśli wojna potrwa dłużej, nic mi nie pozostanie z Józka. Wychudł, kaszle. Od paru tygodni pracuje przy odbudowie mostu koło Woli Semickiej. Wciąga robotników do akcji sabotażowej i dalszej walki. Józek, niedokończony prawnik, zmienił sę teraz w inżynierasabotażystę. Niemcy wściekli, bo robota przy moście stoi w miejscu, mimo że robotnicy pracują od rana do nocy. Biedo Moja, uważaj!
Wędruję z Jankiem drogami na Rudno, Michów, Marcinów, Łakoć, Kurów, Katarzyn albo na Samoklęski, Tarło i Kaznów. Czasem sankami, częściej piechotą. Spotykam młodych ludzi, znajomych Janka. Jakże mi trudno być „przedstawicielką" podziemnego rządu i armii — bo tak właśnie przedstawia mnie Janek. Głupio się czuję, gdy młody chłopak staje przede mną na baczność. Wypytują o życie w Warszawie i o wiadomości ze świata. Każdy chłopak, którego Janek wciągnął do konspiracji, wierzy prawie we wszystko, co powiem. Muszę być oszczędna w słowach, lepiej mniej mówić, niż opowiadać byle jakie bajki. Niekiedy spotykają nas przejeżdżający Niemcy. Wtedy Janek obejmuje mnie wpół — udajemy zakochanych. Jestem przekonana, że każdy szkop w samochodzie wie, po co tu przyjechałam. Jestem też pewna, że moja obecność rozszyfrowana jest w całej okolicy, jak wiadomości o wojsku Sikorskiego. Ale Janek śmieje się ze mnie.“(16)